Mierzeja Kurońska rowerem

Kłajpeda była Memel do 1923 roku i niemieckie kości wciąż widać: szachulcowe spichlerze nad rzeką, pruski układ ulic, plac teatralny, na którym Anusia z Tarawy Simona Dacha stoi na swojej fontannie. To jedyny głębokowodny port Litwy, a prom na mierzeję odpływa z samego jego środka. Dopasowanie zajmuje około godziny. Przyjedź w butach, w których zamierzasz jeździć.

Ścieżka niemal od razu odchodzi od drogi i zostaje w sosnach. Około dwudziestego piątego kilometra przejeżdżasz pod kolonią czapli siwych i kormoranów: około sześciu tysięcy par w koronach drzew, słyszalnych długo przed tym, nim je zobaczysz, a las pod nimi jest wybielony. Góra Czarownic nad wsią to zalesiona ścieżka rzeźb: osiemdziesiąt dębowych figur z litewskiego folkloru, rzeźbionych ręcznie od 1979 roku.

Wydmy Nagliai nazywa się martwymi, bo wsie, które tu stały, zostały połknięte jedna po drugiej w osiemnastym i dziewiętnastym wieku, po tym jak las mierzei wycięto pod budowę statków. Piasek przesuwał się około dwudziestu metrów rocznie. Zalesianie od lat dwudziestych XIX wieku go zatrzymało, a to, co zostało, to szary, pozbawiony roślinności grzbiet, na który wchodzi się oznakowaną ścieżką. To najcichsze miejsce na całej trasie.

Mann zbudował dom w 1930 roku za pieniądze z Nagrody Nobla i napisał w nim większość Józefa i jego braci, patrząc na to, co nazywał włoskim widokiem: zalew, wydmy, światło. Korzystał z niego przez trzy lata, po czym opuścił Niemcy na zawsze. Zegar słoneczny na szczycie wydmy Parnidis postawiono w 1995 roku, w 1999 przewrócił go sztorm i złożono go z powrotem z kawałków; granitowa kolumna nosi stary bałtyjski kalendarz.

Przeprawa trwa około godziny i jest jedynym sposobem, żeby ta trasa działała bez zawracania w górę mierzei. Przylądek Ventė leży tam, gdzie zalew się zwęża, a cały wschodnioatlantycki szlak wędrówkowy zbiega się nad nim: w dobrym październiku stacja obrączkuje cztery tysiące ptaków dziennie. Pułapki są ogromne, stałe, zrobione z siatki, a obrączkarze porozmawiają z tobą przy pracy, jeśli będziesz stać spokojnie i niczego nie dotykać.

Rusnė zalewa niemal każdej wiosny, dlatego starsze domy stoją na kamiennych cokołach, a na drodze wjazdowej namalowano wodowskaz. Aukštumala, kilka kilometrów na wschód, to miejsce, gdzie niemiecki botanik Carl Albert Weber opublikował w 1902 roku pierwszą naukową monografię wysokiego torfowiska, pracę, od której zaczęła się nauka o torfowiskach. Pętla po kładce zajmuje pół godziny. Od czerwca do sierpnia weź coś na komary.

Szyłokarczma była Heydekrug, pruskim miasteczkiem targowym, i jej główna ulica wciąż tak się czyta. Na północ od niej ziemia jest uprawna i cicha, a wiatr zwykle wieje w plecy. Holenderska Czapa to dwudziestoczterometrowy piaszczysty klif nad morzem koło Karklė, najwyższy na litewskim wybrzeżu, a ścieżka biegnie chwilę jego górą, zanim opadnie z powrotem w sosny.

Pałac Tyszkiewiczów zbudowano w 1897 roku, a rodzinna kolekcja bursztynu stała się muzeum w 1963: około trzydziestu tysięcy okazów, z czego cztery i pół tysiąca zawiera owady lub rośliny zatopione w żywicy. Park wokół zaprojektował francuski architekt krajobrazu Édouard André. Molo ma 470 metrów, było wielokrotnie odbudowywane, a całe miasto idzie wieczorem na jego koniec bez pośpiechu.