Litwa samochodem

Transfer z lotniska do hotelu na starówce. Jeszcze bez auta i nie będzie ci potrzebne: Wilno przechodzi się na piechotę. Spacer orientacyjny z książki trasy prowadzi przez dziedzińce uniwersytetu i na Górę Giedymina po widok.

Wilno nazywano Jerozolimą Północy, a przed 1941 rokiem mniej więcej jedna trzecia miasta była żydowska. Wielkiej Synagogi już nie ma, bramy getta są zaznaczone w bruku, a książka trasy mówi, co gdzie stało. To cicha, ciężka godzina, na którą warto wygospodarować czas, zamiast mijać ją w drodze na obiad.

Kowno było tymczasową stolicą w okresie międzywojennym, kiedy Wilno należało do Polski, i mały kraj zbudował sobie w dwadzieścia lat całe modernistyczne miasto. Właśnie za to w 2023 roku trafiło na listę UNESCO. Książka trasy zaznacza pętlę przez to, co najlepsze, kończącą się przy kolejce linowo-terenowej, która wciąż jeździ drewnianymi wagonikami z 1931 roku.

Nikt nie wie, ile krzyży stoi na wzgórzu. Władze sowieckie zrównywały je z ziemią trzy razy w latach 1961–1975, a ludzie za każdym razem stawiali krzyże z powrotem, nocą, i o to w tym miejscu chodzi. Obecne szacunki przekraczają dwieście tysięcy, a przy każdym wietrze słychać, jak uderzają o siebie.

Wjazd autem na prom w Kłajpedzie i zjazd dwie minuty później już na Mierzei Kurońskiej. Pięćdziesiąt kilometrów na południe przez sosnowy las, z postojami na Górze Czarownic i przy martwych wydmach Nagliai. W Nidzie na obiad.

Dzień bez auta. Wejście na wydmę Parnidis do granitowego zegara słonecznego, letni dom Tomasza Manna, potem pieszo w poprzek mierzei na otwartą bałtycką plażę, która nawet w sierpniu bywa pusta.

Z powrotem przez mierzeję i prom, potem postój w Połądze na muzeum bursztynu w pałacu Tyszkiewiczów, zanim oddasz auto. Wylot z Połągi (PLQ), dziesięć minut od muzeum, albo cztery godziny z powrotem do Wilna.