Wybrzeże Łotwy pieszo

Transfer z Rygi do Jurmały, cesarskiej letniej stolicy od 1814 roku. Zakwaterowanie, spacer całą ulicą Jomas i pierwsza łatwa godzina wzdłuż plaży, żeby sprawdzić, jak się idzie po tym piasku.

Osiemnaście kilometrów na zachód plażą. Za Ķemeri willi ubywa, a potem się kończą, i w porze obiadu nie ma już nikogo. W Ragaciems łodzie rybackie wyciągnięte na piasek i wędzona ryba sprzedawana z szopy.

Na Engure odnotowano jakieś 186 gatunków ptaków, a stado półdzikich koni utrzymuje trzcinę w ryzach. Wieża to dwadzieścia minut zboczenia z plaży i jest za darmo. W maju hałas znad jeziora niesie się ponad wydmą.

Całe to wybrzeże było zamkniętą strefą wojskową do 1991 roku. Nikogo nie wpuszczano na plażę i właśnie dlatego jest na niej dziś tak mało, a las za nią schodzi wprost do piasku. Betonowe słupy co kilka kilometrów były wieżami strażniczymi.

Vaide i Saunags to pierwsze z dwunastu wsi historycznego wybrzeża liwskiego, które ciągnie się dalej za przylądkiem. Ostatnia rodzima użytkowniczka liwskiego zmarła w 2013 roku, choć języka znów się uczy, a tablice we wsiach noszą obie nazwy. Dalej na zachód, w Mazirbe, stoi liwski Dom Ludowy, zbudowany w 1939 roku za fińskie i estońskie pieniądze, zwykle otwarty i prawie zawsze pusty.

Ostatnie sześć kilometrów na cypel i z powrotem. Otwarty Bałtyk wchodzi w Zatokę Ryską tuż za przylądkiem i przy każdym wietrze widać, jak oba systemy fal się zderzają. Transfer do Rygi wczesnym popołudniem, około trzech godzin.