Niedźwiedzie, torfowiska i ptaki

Ķemeri to najłagodniejsze możliwe wprowadzenie w łotewską przyrodę i najlepsza sala odpraw, jaką znamy. Edgars wykorzystuje pętlę, by nauczyć Państwa czytać teren: które oczka są pradawne, a które mają trzy lata, dlaczego sosny zostają na wysokości kolan, gdzie przechodzą łosie. Pod koniec trasy patrzą Państwo na krajobraz, a nie przez niego.

Pītagi to rodzinny pensjonat w Košrags, jednej z wsi liwskich, z sauną i otwartym morzem kilka minut pieszo. Popołudniowy spływ jest niespieszny: dwuosobowe kanadyjki, powolny dopływ i ciąg tam, które te same bobrze rodziny utrzymują i odbudowują od dziesięcioleci. Wystarczy siedzieć bez ruchu, a bobry się wynurzą. Często wyprzedzają je wydry.

Dojście trwa dwadzieścia pięć minut w ciemności, w ciszy, gęsiego, przy czerwonym świetle latarek. Czatownia mieści cztery osoby i ma długi poziomy otwór wychodzący na polanę, którą służba leśna utrzymuje otwartą. Dziki przychodzą niemal każdego ranka. Lisy często. Wilki to główna nagroda, a uczciwe szanse to jedna lub dwie obserwacje na dziesięć świtów. Potem sen, a popołudnie wśród Liwów, ludu fińskiego, którego ostatnia rodzima użytkowniczka języka zmarła w 2013 roku i którego wybrzeże jest dziś sznurem bardzo cichych wsi.

Pape leży na wąskim przesmyku między płytkim jeziorem a morzem i właśnie dlatego korzystają z niego ptaki: lecą wzdłuż wybrzeża na południe, a przesmyk je skupia. Stacja obrączkowania działa tu od 1966 roku i jeśli sieci są rozstawione, można przyglądać się pracy obrączkarzy. Pensjonat jest prosty i stoi kilka minut dalej: wspólna kuchnia, piec na drewno i jezioro blisko za oknem.

Przedświtowa obserwacja migracji z nadmorskiej wieży: wrzesień przynosi setki tysięcy ptaków na godzinę nad Pape, w tym żurawie, gęsi i orły. Późne śniadanie, przejazd z powrotem do Rygi (220 km), wieczorny wyjazd.