Zimowa Polska

Kierowca odbiera Państwa z lotniska w Warszawie (WAW) i zawozi do Hotelu Bristol przy Trakcie Królewskim. Zimą ciemno robi się tu wcześnie, co miastu służy: już od czwartej po południu Starówka jest oświetlona, a Trakt Królewski rozświetlony na całej długości. Przewodnik przechodzi go z Państwem i tłumaczy to, czego większość odwiedzających nie zauważa: że ta Starówka jest rekonstrukcją, wzniesioną w latach pięćdziesiątych na podstawie osiemnastowiecznych wedut Bellotta, po tym jak wojna nie zostawiła tu prawie niczego. Kolacja odbywa się w sklepionej piwnicy przy Rynku Starego Miasta, co w grudniu jest jedynym rozsądnym wyborem.

Poranek należy do Muzeum Powstania Warszawskiego, które opowiada o sześćdziesięciu trzech dniach 1944 roku, gdy miasto powstało, nie doczekało odsieczy, a potem zostało zniszczone w odwecie. To gęste muzeum i znacznie lepiej zwiedza się je z historykiem, który podpowie, na co poświęcić uwagę. Po południu spacerują Państwo po Łazienkach Królewskich, parku, który ostatni król Polski urządził dla siebie, najpiękniejszym pod śniegiem i zimą niemal pustym, z pałacem na własnej wyspie pośrodku zamarzniętego stawu. Wieczorem pianista gra dla Państwa godzinę Chopina prywatnie, w salonie, a nie w sali koncertowej, czyli tak, jak ta muzyka była pomyślana.

Wilanów leży pół godziny na południe od centrum: barokowy pałac królewski, który przeszedł wojnę w dużej mierze nietknięty, co w tym mieście czyni go wyjątkiem wartym zobaczenia. Sale reprezentacyjne zwiedzają Państwo za dnia. Od późnego popołudnia barokowe ogrody zamieniają się w rozświetloną trasę: tunele, łuki i pokaz świetlny na fasadzie pałacu, a Polska całkowicie porzuca swoją zwykłą powściągliwość. W drodze powrotnej zatrzymują się Państwo na warszawskim jarmarku na grzańca, którego wszyscy piją na stojąco, i na oscypka, wędzonego sera owczego z grilla podawanego z żurawiną, po który naprawdę warto postać w kolejce.

Po śniadaniu kierowca wiezie Państwa na południe do Krakowa, około trzy i pół godziny, a Państwo zatrzymują się w Hotelu Copernicus przy ulicy Kanoniczej pod Wawelem. Potem wychodzą Państwo na Rynek Główny, największy średniowieczny rynek Europy, na którym od końca listopada stoi najbardziej znany jarmark bożonarodzeniowy w kraju: drewniane stragany na całej długości placu przed Sukiennicami, nad nimi bazylika Mariacka, a z jej wieży co godzinę hejnał urywany w pół dźwięku. Kraków nigdy nie został zbombardowany, więc wszystko to jest naprawdę tak stare, jak wygląda. Kolacja w piwnicy przy Rynku.

Zaczynają Państwo na Wzgórzu Wawelskim od prywatnego zwiedzania zamku i katedry, przez pięćset lat siedziby królów Polski, którą zimą często mają Państwo niemal dla siebie. Popołudnie należy do czegoś, co istnieje tylko tutaj. Krakowskie szopki są żłóbkami wyłącznie z nazwy: to wysokie, jaskrawo kolorowe miniaturowe budowle z folii i drewna, złożone w fantazyjne wersje krakowskich kościołów i wież, z szopką ukrytą gdzieś w środku. Buduje je od pokoleń kilka tych samych rodzin, a od 1937 roku co grudnia ocenia się je w konkursie na Rynku. Przewodnik oprowadza Państwa po kolekcji w Muzeum Historycznym i tłumaczy, jak tradycja zaczęła się od murarzy szukających pracy na zimę.

Dwadzieścia minut za Krakowem schodzą Państwo do Wieliczki, kopalni soli czynnej nieprzerwanie od XIII wieku do lat dziewięćdziesiątych. Powodem, żeby tu przyjechać, jest to, co górnicy wykuli po godzinach: komora za komorą w soli kamiennej, a sto jeden metrów pod ziemią kaplica św. Kingi, pełnowymiarowy kościół, którego ołtarze, płaskorzeźby posadzki i żyrandole są w całości z soli. Mają ją Państwo na wyłączność, a stół jest nakryty do kolacji przy świecach. W kopalni panuje przez cały rok stałe 14 °C, co w polskim styczniu jest najcieplejszym miejscem całego tygodnia. Do Krakowa wracają Państwo wczesnym wieczorem.

Trzy godziny jazdy na zachód i są Państwo we Wrocławiu, a pora jest celowa: w grudniu światło znika po czwartej, więc przyjeżdżają Państwo, gdy Rynek właśnie się rozświetla. To drugi co do wielkości rynek w Polsce, a wielu Polaków powie Państwu, że stoi tu najlepszy jarmark bożonarodzeniowy w kraju, owinięty wokół gotyckiego Ratusza i mocniej postawiony na rzemiośle i ciepłym jedzeniu niż na pamiątkach. Przewodnik przechodzi go z Państwem po przyjeździe, pokazuje, co warto zjeść, i zostawia wieczór wolny. Na Ostrowie Tumskim kilka minut dalej latarnie gazowe wciąż zapala o zmierzchu latarnik, i warto przejść się tam choćby dla tego.

Wrocław był niemieckim Breslau do 1945 roku, a potem zasiedlili go niemal w całości Polacy wysiedleni z terenów dzisiejszej Ukrainy, więc miasto niesie dwie historie naraz i przewodnik opowie Państwu obie. Zobaczą Państwo Halę Stulecia, betonową kopułę Maxa Berga z 1913 roku, która gorszyła krytyków, a dziś jest na liście UNESCO, i przejdą przez wyspy na Odrze, dzięki którym miasto ma więcej mostów niż jakiekolwiek inne w Polsce. Przez cały dzień przewija się poszukiwanie krasnali: kilkuset małych figurek z brązu wpuszczonych w chodniki, wnęki drzwiowe i rury spustowe, które zaczęły się w latach osiemdziesiątych jako symbol protestu przeciw władzom, a dziś służą każdemu dziecku w mieście za punkt orientacyjny. W śniegu znajduje się je wyraźnie łatwiej.

Śniadanie bez pośpiechu, a w zależności od godziny lotu zwykle zostaje czas na ostatnią godzinę na Rynku, który rano jest zupełnie innym miejscem niż wieczorem: stragany dopiero się otwierają, plac jest niemal pusty, a piece przy stoiskach z jedzeniem zaczynają pachnieć. Kierowca odwozi Państwa w dwadzieścia minut na lotnisko we Wrocławiu (WRO) i odprowadza do terminalu.